Historia zamku

Od około XI do XIII wieku Śląsk należał do polskich książąt Piastowskich. Według legendy, jeden z nich miał rycerza Piotra, którego nazwano Duninem gdyż pochodził z Danii. Pewnego razu na polowaniu rycerz ten ochronił króla od rozwścieczonego dzika i dostał w nagrodę tereny od Gór Sowich aż do Ślęży.

Piotr Dunin założył wieś Piotrowy Las (Peterswalde po niemiecku), i za zgoda swojego księcia zaludnił wieś osadnikami, którzy nie musieli odrabiać pańszczyzny, czyli byli na tzw. ‘prawie niemieckim.’ Byli to na ogol Niemcy, Łużyczanie i Czesi.

Pierwsza notatka o Peterswalde (Pieszycach) pochodzi z dnia 2.IV.1258. Wszyscy zanotowani w historii mieszkańcy Pieszyc: księża, nauczyciele i właściciele ziemscy byli najprawdopodobniej pochodzenia niemieckiego.

W 1608 Friedrich von Gellhorn ożenił się z Maria von Reibnitz, właścicielką Pieszyc. W tym czasie miały już one 3.000 mieszkańców i były całkiem zamożną wsią. Gellhorn szybko poszerzył swoje dobra wykupując okoliczne wioski. Mając ambicje książęce, von Gellhorn zaczął w 1615 roku budować Zamek Pieszycki.

W 1705 wioskę Pieszyce oraz zamek kupił przemysłowiec jeleniogórski - Bernhard von Mohrenthal. Von Mohrenthal przebudował zamek pomiędzy 1705 i 1710 pod kierunkiem słynnego architekta Dolnego Śląska - Frantza Martina Jr., który dodał barokowa fasadę oraz mansardowy dach. Ponieważ Mohrenthal zagrażał interesom angielskich fabrykantom, przetrzymywano jego statki w portach, co doprowadziło to do jego bankructwa.

Nowym właścicielem zamku został książę Erdmann von Promnitz. On również zajmował się przemysłem tekstylnym, ale mając dobre wpływy na dworze Habsburgów i Hohenzollernów świetnie prosperował. Pieszyce wkrótce stały się centrum włókiennictwa na Dolnym Śląsku. Nie mając dzieci, książę Erdmann von Promnitz zapisał cały swój majątek, łącznie z Zamkiem Pieszyckim, siostrzeńcowi Chrystianowi Friedrich von Stolberg.